اصل بهای تمام شده
مبتنی بر این واقعیت است که در هر مبادله، ارزش متعارف آنچه که واگذار می شود فراهم کننده مبانی و شواهد قابل اتکاء در مورد ارزش متعارف چیزی است که تحصیل می گردد. از اینرو، دارائیهای تحصیل شده در مبادلات همواره به بهای تمام شده ای اندازه گیری و ثبت می شوند که معرف ارزش متعارف آنها در تاریخ تحصیل است. اصل بهای تمام شده تاریخی در مورد اندازه گیری بدهیها، هزینه ها و زیانها نیز حاکم است.